راحله راحمی‌پور

سن: ۷۳ سال
حوزه فعالیت‌: خانواده دادخواه
وضعیت: آزادی مشروط
حکم حقوقی: ۴ سال و ۲ ماه حبس
حقوق نقض‌شده: بازداشت خودسرانه، فقدان دادرسی عادلانه و روند قانونی، محرومیت از حق دسترسی به وکیل، محرومیت از رسیدگی درمانی

راحله راحمی‌پور خواهر و عمه‌ دادخواهی است که پی‌گیر سرنوشت برادرش حسین راحمی‌پور و ناپدیدسازی قهری برادرزاده‌اش، گلرو راحمی‌پور، شده است.

حسین راحمی‌پور، فعال سیاسی، به اتهام عضویت در «سازمان راه کارگر» در جریان اعدام‌های گسترده جمهوری اسلامی در سال ۱۳۶۳ اعدام شد. همسر باردار حسین نیز به همراه او بازداشت شد و فرزندشان در زندان به دنیا آمد. مسئولان زندان این کودک را به بهانه اینکه به بیماری زردی مبتلاست از مادرش جدا کردند و دو روز بعد، فوت کودک را به آن‌ها اطلاع دادند. پیکر این کودک هرگز به خانواده تحویل داده نشد و محل دفن او همچنان نامشخص است. راحمی‌پور اسفندماه ۱۳۹۴ با ثبت شکایتی در گروه کاری «ناپدیدشدگان قهری» سازمان ملل متحد، خواهان مشخص‌شدن سرنوشت این نوزاد ناپدیدشده در زندان اوین شد.

او بهمن‌ماه ۱۳۹۵ به اتهام «تبلیغ علیه نظام» در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی به یک سال حبس محکوم شد. این حکم ۹ بهمن‌ماه ۱۳۹۷ در شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران به پرداخت مبلغ هشتاد میلیون ریال جریمه نقدی تغییر کرد. حکم دادگاه تجدیدنظر ۲۵ فروردین ۱۳۹۸ به وکیل راحمی‌پور ابلاغ شد.

در ۲۱ آبان ۱۳۹۸ راحمی‌پور در تجمعی موسوم به «گردهمایی پارک لاله»، که خانواده‌های دادخواه در آن حضور داشتند، بازداشت، به بند ۲ الف زندان اوین منتقل و مدتی بعد با وثیقه آزاد شد. در تاریخ ۲۷ خرداد ۱۳۹۹، قاضی صلواتی در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران، او را به اتهام‌ «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» به ۶ سال و ۴ ماه حبس محکوم کرد. در ۲۷ آبان ماه ۱۴۰۲ راحمی‌پور پس‌از حضور در دادسرای اوین بازداشت و جهت تحمل حبس به زندان اوین منتقل شد. 

در اسفندماه سال ۱۴۰۳، پس از پذیرش اعاده دادرسی و رسیدگی مجدد در دادگاه تجدیدنظر، محکومیت او به چهار سال و دو ماه حبس کاهش یافت.

راحمی‌پور به بیماری‌های متعدد از جمله تومور مغزی، بیماری قلبی، دیابت، فشار خون، درد مفاصل، آب مروارید و تالاسمی مینور مبتلاست. طبق نظر پزشکی قانونی، این دادخواه توان تحمل حبس را ندارد و برای درمان فوری باید به خارج از زندان اعزام می‌شد، اما او مدت‌ها از رسیدگی درمانی محروم ماند و با وجود وخامت حالش، مسئولان قضایی با اعزام او به مرخصی یا آزادی مشروط مخالفت می‌کردند. 

راحله راحمی‌پور پس از حمله اسرائیل به زندان اوین در تیرماه ۱۴۰۴ به همراه ده‌ها زن زندانی دیگر به زندان قرچک ورامین منتقل شد. مدتی بعد، او به مرخصی اعزام و مهرماه ۱۴۰۴ با آزادی مشروطش موافقت شد.