رادمهر: با ارائه تصویری از آینده بهتر، اعتماد مردم را جلب کنیم

به گزارش سازمان حقوق بشر ایران، دومان رادمهر این سخنان را در کنفرانس «بحران حقوق بشر در ایران؛ از اصول مشترک تا اقدام مشترک» بیان کرد. این کنفرانس روزهای ۳ و ۴ مهرماه ۱۴۰۵ (۲۵ و ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶)، با حضور نمایندگان احزاب و سازمان‌های سیاسی در اسلو، پایتخت نروژ، برگزار شد و ششمین کنفرانس از مجموعه «ایران و گذار از استبداد» به ابتکار و میزبانی سازمان حقوق بشر ایران بود.

رادمهر جنبش زن، زندگی، آزادی و جنبش ملی آذربایجان را در تغییر نگرش‌های اجتماعی نسبتاً موفق دانست، اما گفت مطالباتشان هنوز به تغییرات ساختاری و پایدار در اداره کشور نینجامیده است. او ساختار جمهوری اسلامی را مانع تحقق این خواسته‌ها خواند.

او ناکامی اپوزیسیون را صرفاً ناشی از کمبود اتحاد ندانست و گفت: «آسیب اصلی این بوده که کمتر به ارائه تصویری ملموس از آینده پرداخته‌ایم.» به باور او، این تصویر باید برای بخش بزرگ و خاموش جامعه، قابل فهم، دست‌یافتنی و به‌روشنی بهتر از وضع موجود باشد.

رادمهر با نقد الگوی تکرارشونده تشکیل ائتلاف‌ها گفت که گردآمدن گروه‌ها و شخصیت‌ها حول یک منشور، لزوماً به پیوستن جامعه منجر نشده و بسیاری از این اتحادها در حفظ انسجام خود نیز ناکام مانده‌اند.

او تأکید کرد: «مردم زمانی هزینه تغییر را می‌پذیرند که احساس کنند آنچه به دست می‌آورند، ارزش پرداخت آن هزینه را دارد.» به گفته او، حتی اتحاد همه نیروهای مخالف، در صورت نگرانی جامعه از بی‌ثباتی و جنگ داخلی، برای شکل‌گیری یک حرکت سیاسی کافی نیست.

رادمهر تجربه انقلاب ۱۳۵۷ و تحولات عراق، سوریه و افغانستان را از عوامل احتیاط جامعه دانست. او گفت مردم امروز را نمی‌توان با وعده‌های فریبنده قانع کرد و باید امیدی ساخت که دشواری‌ها را انکار نکند، اما بهبود معقول زندگی را باورپذیر سازد.

او از وعده برپایی چوبه‌های دار، احیای ساواک، تقدیس خشونت، ادعاهای ارضی و تهدید به درگیری داخلی در سخنان بخشی از مدعیان تغییر انتقاد کرد و گفت: «علت این احتیاط، رضایت از جمهوری اسلامی نیست؛ بلکه اظهارات، رفتارها و اقدام‌های برخی نیروهای اپوزیسیون است.»

نماینده حزب توسعه و دموکراسی آذربایجان در کنفرانس اسلو ۲۰۲۶ درباره نگرانی‌های جامعه آذربایجان پرسید: «آیا پروژه گذار اپوزیسیون برای دموکراسی و عدم تمرکز در ایران آینده است یا پروژه‌ای برای دورزدن آذربایجان در نظم و ساختار آینده؟»

او پوشش رسانه‌ای اخبار فعالان، زندانیان و فعالیت‌های فرهنگی آذربایجان را ناکافی دانست و با تأکید بر مخالفت جنبش آذربایجان با خشونت و سلاح گفت: «آذربایجان مرکز نیست، اما مخالف مرکزگرایی است.» به گفته او، نادیده‌گرفتن این جنبش، اعتماد مردم آذربایجان به پروژه گذار را از میان می‌برد.

رادمهر زندگی روزمره و آینده فرزندان را مبنای تصمیم‌گیری بخش بزرگی از جامعه خواند و تأکید کرد که مسئله فقط گردآوردن گروه‌های بیشتر نیست، بلکه مسئولیت‌پذیری آنان در ایجاد امید و اعتماد است.

عضو شورای مرکزی حزب توسعه و دموکراسی آذربایجان گفت: «گذار سیاسی نباید احتمال فروپاشی امنیت و نظام خدماتی کشور را در ذهن مردم تداعی کند. این گذار مطلقاً نباید به معنای قدرت‌گیری دسته‌های مسلح در خلأ ناشی از انتقال قدرت باشد.»

رادمهر افزود: «جامعه از همین امروز قضاوت می‌کند که گروه‌های خواهان قدرت با اتکا به رانت و حمایت خارجی، در شرایط بحران و تضعیف نهادهای دولتی تا چه اندازه مستعد خودسری، خشونت و بازتولید استبدادند.»

او خواستار اطمینان‌ دادن به مردم درباره تداوم ساختارهای حیاتی کشور شد: «تغییر سیاسی به معنای قطع زنجیره تأمین مایحتاج مردم، فروپاشی نظام بانکی، ازبین‌رفتن امنیت، هرج‌ومرج شهری، تنش قومی و جنگ هفتاد و دو ملت نخواهد بود.»

رادمهر تأکید کرد: «گذار برای رفع ناکارآمدی سیاسی رژیم است، نه نابودی ساختارهای حیاتی کشور.» او خشونت‌پرهیزی، پرهیز از ماجراجویی و حل مسالمت‌آمیز اختلافات را راه تقویت اعتماد عمومی دانست.

او در پایان گفت سند مشترک می‌تواند نقطه عطفی باشد، «به شرط آن‌که در عمل نیز به اصول آن پایبند بمانیم» و امکان اداره کشور بدون جنگ داخلی و هرج‌ومرج را برای جامعه باورپذیر کنیم.